Wilhelminastraat (3)
(foto hiernaast) Afbeelding 5
Tijdens de oorlog hebben de Duitsers de Wilhelminastraat vanaf 1942 tot de bevrijding in mei 1945 een andere naam en wel Wester Gasthuistraat gegeven. U begrijpt vast wel waarom.
Dit is een doorkijk via de Rhijnvis Feithstraat naar de Kanaalstraat
(foto rechts) Afbeelding 6a

Hoofdingang (de beroemde/ beruchte poort) van het voormalig Wilhelmina Gasthuis aan de Eerste Helmersstraat in Amsterdam
Afbeelding 5
Mijn moesder
Afbeelding 6a
Agnes
Robby
André
Sonja
Tonnie
 
Het is in die periode dat de naburigheid van het Wilhelmina Gasthuis (afbeelding 6a) zijn diensten bewijst. De broosheid van mijn botten doen mij tot driemaal in dat ziekenhuis belanden vanwege het breken van een onderarm. Het verhaal gaat dat na de eerste breuk en ik begreep dat paviljoen 6 (afbeelding 6) the place not to be bleek, ik bij volgende breuken uitkermde: "niet naar zes, niet naar zes!!!" Zo rond mijn achtste moesten mijn amandelen worden verwijderd zoals gebruikelijk in die tijd. Aangezien na de behandeling koorts werd geconstateerd, moest ik een nachtje overblijven. Ik kan u verzekeren dat die gebeurtenis nogal wat stress, c.q. trauma heeft veroorzaakt. Ik kon immers niet van huis, weet u nog? Ook als baby, zo vertelden mijn ouders, werd ik vanwege een allergische reactie na het eten van rabarber in dit ziekenhuis opgenomen. De reactie was van dien aard dat dit zich aanvankelijk ernstig liet aanzien. Van enige allergie voor welk voedsel dan ook is in mijn latere leeftijd nimmer meer sprake geweest. Ook verdere botbreuken zijn mij gelukkig onthouden

Pagina 3
 
Afbeelding 6
(foto links) Afbeelding 6

Paviljoen 6. De troosteloze trap naar de gipskamer, waarbij op diezelfde gang houten wachtbanken stonden
Afbeelding 6a
Maandag wasdag. Bij de firma Walst in de Jan Pieter Heijestraat werd iedere week een wasmachine met wringer gehuurd. Ik zie nog zo voor me hoe de arme man de machines voor 1, 2 en 3 hoog naar boven torst. Maar goed dat er tegen- woordig een arbowet bestaat. Ik kan me niet voorstellen dat dit gesleep goed voor iemands rug is. En zo deed hij dat straat in, straat uit. Week in, week uit. Bijna onvoorstelbaar. Tijdens de oorlogsjaren waren alle bestaande houten afscheidingen op de veranda’s voor kolen door de bewoners opgestookt en gold dat de aanvoer van kolen in papieren zakjes moest plaatsvinden. Alle lattenzolders hadden dit stookgedrag ook aan den lijve ondervonden.
Ophijsen en dan via de voorkamer (zondagskamer), alkoof en achterkamer naar de veranda.
Op de foto op vorige pagina het typische straatbeeld uit de 50-er jaren. Zegge en schrijven 1 auto in de straat.

Diezelfde voorkamer met dat valse balkonnetje waar wij zondags laat in de middag bij het luisteren naar de radiodistributie, horden fietsers vanuit Bosplan (Amsterdamse Bos) aan ons voorbij zien gaan.

De fietsers komen via de Amstelveense weg en verspreiden zich via de Wilhelminastraat over het westelijke gedeelte van de stad. De zondag waarop een venter op zijn bakfiets met Berliner bollen zijn waren tracht te slijten. De oudere jongens riepen hem na: "stop ze in je hol". Vaak gevolgd door de jodenman met zijn uitjes in de wijnazijn, waar wij als kinderen hem oneerbiedig najouwden met uitjes in de wijvenzeik. Wat ons natuurlijk niet in dank werd afgenomen. Melkboer met schepmelk, schillenboer die per verdieping de schillen ophaalt, de voddenboer, noem maar op. Het draaiorgel en andere straatmuzikanten  zoals de zingende Volendammers. Het typische straatbeeld uit de vijftiger jaren.
Het spelen op straat en de afwezigheid van verkeer maakten kinderen in die tijd wat nonchalant. Ook ik mocht dat ervaren toen ik werd geschept door een fietser en door het pedaal een ernstige wond opliep die behandeld moest worden. Op maar weer naar het Wilhelmina Gasthuis. De weg was inmiddels bekend. Een vrij groot litteken op mijn kuit is als onwisbaar resultaat overgebleven.

Zegge en schrijven had één van de buren beroepsmatig de beschikking over een vrachtauto. Bij goed weer wachtten wij kinderen hem op om hen te vragen deze auto om de hoek in de Pieter Langendijkstraat te zetten zodat wij onze competitie slagbal met rondjes te kunnen vervolgen. In die tijd was bok,bok, berrie ook erg in trek. Het hield in dat een aantal kinderen gebogen achter elkaar gingen staan zodat de rest vanaf een afstand erop konden springen. Waar de naam vandaan komt zegt mijzelf niets.