Wilhelminastraat (6)
(foto rechtsboven) Afbeelding 12
De Kattenlaan, verbinding tussen Overtoom en Vondelpark. In het rechter gebouwtje was een verkoopluik aangebracht voor verkoop van snoep, e.d.
(foto hiernaast) Afbeelding 14

Van links naar rechts:
Tonnie, Agnes en ikzelf in de vijver van het Van Heutzmonument
Afbeelding 12
Afbeelding 13
(foto hiernaast) Afbeelding 13

Het Amsterdamsch Lyceum aan de van Goyenkade, gezien vanuit het Van Heutzmonument


Afbeelding 14

Anton was een gemeenschappelijke vriend van Tonnie en mijzelf. Hij was degene die mij overhaalde om langs de metalen stang van een gigantisch houten klimrek in diezelfde speeltuin naar beneden te dalen. Hij was er alleen vergeten bij te zeggen dat ik bij het bereiken van het maaiveld mijn knieën moest buigen. Oeps! Dat was ik even vergeten. Na zo’n kwartier bijkomen was ik pas in staat om mijn bezigheden voort te zetten. Voor zover ik kan nagaan heb ik verder geen nadelige lichamelijke gevolgen aan deze brute landing overgehouden.

Veel trokken wij met Anton op. Op warme zonnige dagen trokken wij gedrieën naar de speelvijver van het van Heutszmonument aan de Apollolaan. Via de Kattenlaan  (afbeelding 12) (in de volksmond “het kattenlaantje” genoemd) die de Overtoom met het Vondelpark verbindt, door het rosarium, de Emmalaan door, Valeriusplein en zo onder de poort door van het Amsterdamsch Lyceum  (afbeelding 13) naar de speelvijver van het Van Heutsz monument.
Ik kan mij goed herinneren dat in de Kattenlaan een soort verkoopluik was gemonteerd waar je ijs en snoep kon kopen. Achteraf denk ik dat dit werd uitgebaat door de pachter van de achterliggende tennisvelden. U kunt zich voorstellen hoeveel Amsterdammers op met name zondagen zich via de Kattenlaan toegang tot het Vondelpark verschaften.
Aan de Emmalaan waren diverse verzorging- en bejaardentehuizen gevestigd, waarbij de keukens traditioneel in het souterrain weren gehuisvest. Wij als nieuwsgierige kinderen vonden het prachtig om hier en daar naar binnen te gluren. Af en toe werd je weggestuurd maar ook vaak lieten ze je. Eenmaal aangekomen bij de speelvijver (afbeelding 14 en 15) werd de bovenkleding verwijderd en ging je in je onderbroek te water.

Voor een zwembroek was geen geld. Tot aan de kuiten overigens! Het 'omkleden' ging achter een paar ronde muren, welke onderdeel vormden van het monument. Diezelfde muren nodigden uit vanwege het ontbreken van sanitaire voorzieningen om als openbaar toilet te dienen. Dat was dan ook goed te ruiken. Zeker op warme dagen. We zullen het er maar op houden dat daar in die tijd wat minder moeilijk over gedaan werd.
Met een beetje geluk kon je bij de bakfiets van Sierkan een ijsje kopen. Op de klep een uittrekmechanisme waarbij een ronde staaf ijs omhoog kwam waar een rond wafeltje gelegd werd en door middel van een steker op dikte het ijsje werd gestoken. Omkeren, andere ronde wafeltje erop en klaar.
Dan komt er een periode waarin je je gaat verdiepen in de meisjes. Zij woonde om de hoek in de Pieter Langendijkstraat. Haar naam Yvonne Schothorst. Ik denk dat ze bij mij in de klas zat. Maar zeker weten doe ik dat niet meer. Ze woonde boven een sigarenzaak. Tegenover het fourniturenwinkeltje waar mijn moeder het naamband bestelde om in mijn kleren te naaien voor dat ik vertrok naar de vakantiekolonie in Horst. De eigenaresse was een simpele vrouw die om het maar netjes te zeggen een pietsie loenste. In de buurt de onvermijdelijke bijnaam ’scheeltje’ verwierf.

Vele jaren later werd ik bij een orkestrepetitie van Muziekvereniging Amsterdam op mijn schouder getikt door diezelfde Yvonne. Zij bleek op die school leerkracht te zijn en herkende mij aan mijn stem.
Afbeelding 15
(foto uiterst rechts) Afbeelding 15

Ik vermoed zomaar dat het gemeentebestuur dit niet voor ogen had bij het ontwerp van het Van Heutzmonument, maar nood breekt wet bij warme dagen. Met name de spuitende fonteinen brachten de broodnodige verkoeling
Pagina 6