Admiraal de Ruyterweg (1)
vorige pagina
Volgende pagina
(foto links boven) Afbeelding 46
Admiraal de Ruyterweg nrs 117- 119-121. Op nummer 117 (links) ons pand met de toenmalige kruidenierszaak "De Pijl"
Admiraal de Ruyterweg nrs 117- 119-121. Op nummer 117 (links) ons pand met de toenmalige kruidenierszaak "De Pijl"
Pagina 21
Afbeelding 46
Admiraal de Ruyterweg nr. 117.
Veel, heel veel moest er aan dit pand gebeuren. De zeer ruime kelder moest worden omgetoverd naar slaapkamers. Achterstallig onderhoud, met name schilderwerk moest grondig worden aangepakt.
Hiervoor werd een professionele binnenschilder ingeschakeld. Mijn vader had weinig tijd en moest zich gaan toeleggen op zijn nieuwe functie als kruidenier, vandaar.
De schilder kwijtte zich wel heel erg van zijn taak en hanteerde daarbij bovendien een dubbelekwast pen.
Hij werd hier door mijn vader op aangesproken. Dat is hetgene wat ik mij als tiener nog herinner.
De winkel was aangesloten bij een inkooporganisatie "De Pijl'. Een organisatie die uitsluitend in Amsterdam voorkwam.
Veel, heel veel moest er aan dit pand gebeuren. De zeer ruime kelder moest worden omgetoverd naar slaapkamers. Achterstallig onderhoud, met name schilderwerk moest grondig worden aangepakt.
Hiervoor werd een professionele binnenschilder ingeschakeld. Mijn vader had weinig tijd en moest zich gaan toeleggen op zijn nieuwe functie als kruidenier, vandaar.
De schilder kwijtte zich wel heel erg van zijn taak en hanteerde daarbij bovendien een dubbele
Hij werd hier door mijn vader op aangesproken. Dat is hetgene wat ik mij als tiener nog herinner.
De winkel was aangesloten bij een inkooporganisatie "De Pijl'. Een organisatie die uitsluitend in Amsterdam voorkwam.
Mijn zus Agnes en mijn broer Robby waren op een leeftijd gekomen, waarbij zij veel vrienden om zich heen verzamelden. Het was een komen en gaan. Op zondagmiddag met z'n allen bordspelletjes spelen.
Tonnie en ik op de dansschool van Ans en Jan Daniels bij ons aan de overkant op dezelfde Admiraal de Ruyterweg, eveneens in een fraaie tot dansschool omgebouwde kelder, huisvestte. Met als rotsvaste afsluiter van de avond "Mr. Sandman".
Aangezien wij beide niet van die uitgesproken types waren, was ons scoringspercentage bij met name de mooie meisjes laag, zeer laag.
Tonnie en ik op de dansschool van Ans en Jan Daniels bij ons aan de overkant op dezelfde Admiraal de Ruyterweg, eveneens in een fraaie tot dansschool omgebouwde kelder, huisvestte. Met als rotsvaste afsluiter van de avond "Mr. Sandman".
Aangezien wij beide niet van die uitgesproken types waren, was ons scoringspercentage bij met name de mooie meisjes laag, zeer laag.
(foto uiterst rechts) Afbeelding 47
Zo zag het er bij ons ook zo'n beetje uit
Zo zag het er bij ons ook zo'n beetje uit
Wij hadden een aantal bezorgklanten in de buurt. Oudere mensen of slecht ter been. Die bestelden telefonisch en werden door mijn vader bezorgd. Naast de gebruikelijke kruidenierswaren verkochten wij worst en kaas. De kaassnijder van toen is nog steeds in gebruik bij mijn broer en schoonzus Rob en Ada in Canada.
Afbeelding 47
Afbeelding 48
(foto links) Afbeelding 48
Een dergelijke kaassnijder is nu nog steeds in gebruik bij mijn broer in Canada
Een dergelijke kaassnijder is nu nog steeds in gebruik bij mijn broer in Canada
Ook deze bouw kende geen doucheruimtes. Hiervoor werd een gedeelte van de veranda opgeofferd.
Keurig met naar ik mij herinner glas in lood ramen aan de tuinkant. Zo'n straalkachel aan het plafond. In de winter onvoldoende, wat inhield dat zodra je het warme water afzette, je een gevecht met de koude omgeving moest ontberen.
Keurig met naar ik mij herinner glas in lood ramen aan de tuinkant. Zo'n straalkachel aan het plafond. In de winter onvoldoende, wat inhield dat zodra je het warme water afzette, je een gevecht met de koude omgeving moest ontberen.
Mijn zus Agnes was inmiddels op een leeftijd waarbij zij mijn moeder hielp in de winkel. Ook op die dag waarbij er iemand de winkel binnenkwam met een grote witte helm op en mijn zus hem begroette met "goede morgen mijnheer", waarbij er een antwoord kwam "ik ben geen mijnheer, maar je tante Marie". Nota bene volgens mijn vader de "opperkist".
Mijn vader benoemde zijn schoonfamilie met de titel kistenkoppen. Waarbij tante Marry vanwege de grootte van haar hoofd (althans volgens mijn vader) de eretitel opperkist meekreeg.
Ik denk dat de winkel ruim een half jaar heeft bestaan. Waarom zo kort weet ik echt niet meer.
Wel dat wij de overgebleven voorraad zelf hebben verorberd. Maanden erna aten wij nog de rookworstjes die klaarblijkelijk wat ruim waren ingekocht. Die verschrompelden en werden steeds zouter. maar weggooien zat er in die tijd niet in.
Wel dat wij de overgebleven voorraad zelf hebben verorberd. Maanden erna aten wij nog de rookworstjes die klaarblijkelijk wat ruim waren ingekocht. Die verschrompelden en werden steeds zouter. maar weggooien zat er in die tijd niet in.