Wilhelminastraat (8)
(foto hiernaast) Afbeelding 19
Het voormalige woonhuis van mijn zwager Dick, hoek Vinkenstraat en Mouthaansteeg
De Vinkenstraat ligt tuseen de Haarlemmerdijk en Brouwersgracht
De Vinkenstraat ligt tuseen de Haarlemmerdijk en Brouwersgracht
vorige pagina
Volgende pagina
Afbeelding 19
Afbeelding 17
(foto hiernaast) Afbeelding 20
De reclameboodschap uit de 50-er jaren spreekt voor zich!
De reclameboodschap uit de 50-er jaren spreekt voor zich!
Afbeelding 20
Pagina 8
(foto rechts) Afbeelding 21
Het woonhuis van mijn grootouders (van moeders kant) aan de Nieuwmarkt
Het woonhuis van mijn grootouders (van moeders kant) aan de Nieuwmarkt
Hetzelfde overkwam mijn zuster Sonja die verkering kreeg met Dick van Toorenburg. Aangezien Dick’s moeder vroeg was overleden en niet thuis kon wonen, leefde hij bij kostouders (moe Bijl) in Amsterdam-Noord. Aangezien het tussen hem en mij klikte (zijn jonge broertje), heb ik veel met hem opgetrokken. Sonja werkte de gehele zaterdag en dan mocht ik met Dick achterop de brommer mee. Op de pont naar Amsterdam-Noord. De periode van onder andere “The Platters” waar Dick groot liefhebber van was. Zo ook Little Richard. Die periode heeft een grote impact gehad op mijn leven. Bij het aanhoren van “The Platters” zie ik nog steeds mijn overtocht met de pont naar Noord op de Magneet bromfiets (afbeelding 19a) voor me. Dick was opgegroeid in de Vinkenstraat/ hoek Mouthaansteeg (afbeelding 19). Naast een kaaspakhuis.
Inmiddels waren mijn broertje Tonnie en ik verhuisd naar de alkoof, waarbij ik mij het volgende voorval voor ogen zie. Mijn tante Corrie en oom Fons, die op de Rozengracht woonden kwamen op visite. Zoals altijd kwam er na de begroeting steevast een beoordeling van het weer, waarbij tante Corrie altijd zonder enige hapering constateerde “windkracht acht, Alie” zijnde mijn moeders voornaam. Nooit anders dus, waarbij de kracht van de wind per gelegenheid wijzigde. Mijn oom Fons (welke beiden geen familie van ons waren, maar kennissen) had al op vroege leeftijd wegens ziekte zijn haar verloren. Kaal als biljartbal en heel glimmend dus. Mijn broer en ik hadden bekokstoofd dat gelet op de lichtval en onze hoge positie in het bovenbed in de alkoof, om mijn oom te vragen of hij zijn hoofd met Silvo had ingesmeerd (afbeelding 20). En zo geschiedde. De gevolgen kunt u zich hopelijk wel voorstellen. Vooral mijn vader was des duivels. Oom Fons was vroeger naar ik meen dansleraar geweest. Zoals ik mij herinner was hij wat vrouwelijk. Als er dan mooie muziek gedraaid werd, moedigde tante Corrie ome Fons aan met “Fons, ga even dansen”. Of daar een dansritueel op volgde, heb ik als kind helaas nooit mogen aanschouwen. Ik vermoed en ik weet eigenlijk wel zeker mijn ouders wel.
Mijn opa en oma van moeders kant woonden in mijn jeugdjaren op de Nieuwmarkt (afbeelding 21). Regelmatig gingen wij als kinderen met onze ouders op visite. Mijn moeder kwam uit een katholiek gezin met maar liefst 13 kinderen. Op de vraag of mijn grootouders altijd op de Nieuwmarkt gewoond hebben moet ik u het antwoord schuldig blijven. Er staat mij iets bij dat het gezin oorspronkelijk op de Oude
Afbeelding 21
Zeker is dat gedurende zeker het laatste deel van de oorlog, mijn grootouders op de Nieuwmarkt (foto hiernaast) woonden. Het volgende verhaal zal dit bevestigen. Mijn opa had aan de overkant van de Nieuwmarkt een fietsenstalling en rijwielherstel. Daarnaast handelde hij in 2e hands fietsen. Uit ovelervering was het een ouwe sjacheraar.
Daarbij werd hij geholpen door mijn moeders jongste broer Alex. Op zekere avond tegen het eind van de oorlog, in 1945 veronderstel ik ging als gewoonlijk de zogenaamde razzia in werking. Wat inhield dat stipt om acht uur ’s avonds de avondklok inging een ieder binnenhuis moest zijn.
Schans hebben gewoond. Mijn vader vertelde mij dat die woningen in de oorlog zo gesloopt waren vanwege het ontbreken van hout om te stoken dat de meeste woningen onbewoonbaar waren geworden en half op instorten stonden. Hetgeen ook daadwerkelijk is gebeurd waarbij er een dode is gevallen. Er zou aan dit tragisch ongeval nog een gedenksteen geplaatst zijn. Veel van die woningen zijn direct na de oorlog ontruimd en weer hersteld of afgebroken. Uit overlevering weet ik dat de grootte van arbeiders woningen in die tijd niet toestonden om onbeperkt meubilair te kunnen hebben. Alleen degenen die werkten en kostgeld binnenbrachten mochten tijdens het eten zitten. De rest bleef staan. In de tussenkamer had mijn opa katrolletjes aan het plafond gemonteerd om de niet in gebruik zijnde stoelen omhoog te hijsen, zodat je er overdag gewoon onderdoor kon lopen. Hoe kan het ook anders met zoveel kinderen op zo'n beperkte ruimte..
(foto uiterst rechts) Afbeelding 19a
Een Magneet bromfiets uit de 50-er jaren
Een Magneet bromfiets uit de 50-er jaren
Afbeelding 19 a
