Lauriergracht (5)
vorige pagina
Volgende pagina
Afbeelding 39
Pagina 17
(foto hiernaast) Afbeelding 39
Parochiehuis "De Vank" in Nuenen (NB) na een recente renovatie
Parochiehuis "De Vank" in Nuenen (NB) na een recente renovatie
Afbeelding 40
(foto uiterst rechts) Afbeelding 40
Opname uit de 2e Laurierdwarsstraat met in de bovenste cirkel het reclamebord van de firma Bookelman en in de onderste die van de ijssalon
Opname uit de 2e Laurierdwarsstraat met in de bovenste cirkel het reclamebord van de firma Bookelman en in de onderste die van de ijssalon
Een andere zomervakantie eerder of later in die tijd was volgens mij georganiseerd door buurthuis “Ons Huis” in de Rozenstraat. Dit was verbonden aan “De Zaaier”, de katholieke kerk aan de Rozengracht. Dit bracht ons in Nuenen, Noord-Brabant. In parochiehuis “De Vank” (afbeelding 39). Hier werd verlangd dat iedereen zijn of haar steentje bijdroeg aan verschillend corfeewerk. Aardappelen pitten, vegen, je eigen bed opmaken, en dat soort werkjes. Wij gingen verpozen in de vele vennen die je in Noord-Brabant aantreft. Als stadskind ervaarde je de libellen die in zwermen boven de vennen aanwezig waren, als beangstigend. Iets totaal onbekends voor kinderen uit de grote stad. Het plukken van bramen was ook een onderdeel van de dagbesteding.
Zo werd in het jaar 1959(?) een televisie aangeschaft bij Televersum op de Elandsgracht. Later in de middag, waarschijnlijk nadat mijn vader uit zijn werk was, werden de onderhandelingen met mijn ouders gevoerd. Een paar huizen verder dan eerder genoemde firma Koopmans. Wij als kinderen, bekend met dit feit, stonden nieuwsgierig voor de etalageruit. Dit tot grote ergernis van mijn vader, dat bleek achteraf. Een redelijk groot scherm van het Belgische merk NOVAK. Veel kinderen uit de buurt verzamelden zich op woensdag– en zaterdagmiddag om bij ons televisie te kijken. Programma’s die mij zij bijgebleven zijn o.a. ‘Zeefje, waar ben je gebleven?’ met toen al een jonge Piet Römer in één van de hoofdrollen en Dappere Dodo niet te vergeten.
Zo werd in het jaar 1959(?) een televisie aangeschaft bij Televersum op de Elandsgracht. Later in de middag, waarschijnlijk nadat mijn vader uit zijn werk was, werden de onderhandelingen met mijn ouders gevoerd. Een paar huizen verder dan eerder genoemde firma Koopmans. Wij als kinderen, bekend met dit feit, stonden nieuwsgierig voor de etalageruit. Dit tot grote ergernis van mijn vader, dat bleek achteraf. Een redelijk groot scherm van het Belgische merk NOVAK. Veel kinderen uit de buurt verzamelden zich op woensdag– en zaterdagmiddag om bij ons televisie te kijken. Programma’s die mij zij bijgebleven zijn o.a. ‘Zeefje, waar ben je gebleven?’ met toen al een jonge Piet Römer in één van de hoofdrollen en Dappere Dodo niet te vergeten.
Ook was het in die tijd gebruikelijk om degene waar het winnende formulier, meestal een tabakswinkel in de buurt, een kleine bijdrage te verstrekken. In dit geval de firma Bookelman (s?) in de 2e Laurierdwarsstraat (afbeelding 40). Mevrouw Bookelmans stak haar wens niet onder stoelen of banken. 'Een tv van Valkenburg’ (Valkenberg, Red.) werd zonder blikken of blozen op z’n plat Amsterdams als uitdrukkelijke wens geuit. In die tijd een apparaat wat heel veel geld kostte. Wat ik mij er van herinner is het bij die wensuiting gebleven. Naast de firma Bookelmans was een ijssalon gevestigd. Daar kwamen regelmatig de zogenaamde Moeselientjes met slagroom vandaan. Een overdwars opengesneden glacé
cakeje met slagroom daartussen gespoten. Uit zo’n verchroomde ketel met een tapkraan waar de slagroom uitkwam. Ongeëvenaard in mijn smaakherinnering.Zo kochten wij om de hoek in de Hazenstraat bij wederom een ijssalon die alleen in de zomer dienst deed, spatsies. Vanille ijs tussen twee jodekoeken. Wist u trouwens dat de naam jodekoek is vernoemd naar een familie Jode uit naar ik meen Alkmaar? Het origineel is door hen bedacht en vernoemd. U weet wel in van die herkenbare blikken.
Die ijssalon verkocht trouwens ‘s winters kolen en de eigenaar (Ome Tinus) verhuurde zichzelf als schoorsteenveger. Wat een combinatie, nietwaar?
In diezelfde 2e Laurierdwarsstraat aan dezelfde straatzijde in de richting van de Rozengracht, bevond zich een manufacturenzaak. De Joodse eigenaresse (moeder van Joden Bennie) nam het niet zo nauw met de Nederlands taal. Opschriften als ‘Bekoni, geen vuil broek’ stonden in de etalage uitgestald. Dit alles tot groot vermaak van voorbijgangers, waaronder de kritische Gros familie. Naast de bijnaam Misquet noemden velen haar 'De Vlinder', hetgeen te maken had met de opmaak van haar lipstick, in de vorm van een vlinder. Wat ik me ook nog herinner is dat mijn moeder daar de innaai letters op rol kocht om kleding voor o.a. vakanties in Nuenen en Voorthuizen te markeren.
Die ijssalon verkocht trouwens ‘s winters kolen en de eigenaar (Ome Tinus) verhuurde zichzelf als schoorsteenveger. Wat een combinatie, nietwaar?
In diezelfde 2e Laurierdwarsstraat aan dezelfde straatzijde in de richting van de Rozengracht, bevond zich een manufacturenzaak. De Joodse eigenaresse (moeder van Joden Bennie) nam het niet zo nauw met de Nederlands taal. Opschriften als ‘Bekoni, geen vuil broek’ stonden in de etalage uitgestald. Dit alles tot groot vermaak van voorbijgangers, waaronder de kritische Gros familie. Naast de bijnaam Misquet noemden velen haar 'De Vlinder', hetgeen te maken had met de opmaak van haar lipstick, in de vorm van een vlinder. Wat ik me ook nog herinner is dat mijn moeder daar de innaai letters op rol kocht om kleding voor o.a. vakanties in Nuenen en Voorthuizen te markeren.
Recht daar tegenover aan de even zijde bevond zich de beroemde slagerij van Van Zalinge (afbeelding 41, volgende pagina). De algemene mening van de Jordanezen was zoiets als: ‘het is alléén goed als het van Van Zalinge komt ! Hier werden wekelijks de weekend vleeswaren, alsmede een zak puntjes voor de hond aangekocht. Ik zie mijn vader nog aan die grote tafel in onze eetkeuken zitten met in grote afwachting wat er nu voor lekkers tussen zou zitten.
Die puntjes waren afsnijsel van de snijmachine. Ter verduidelijking, een hond hebben wij nooit gehad. Ook kocht mijn moeder vleeswaren bij de firma Koopmans op de Elandsgracht. Met name de vleessalade was van een niet te evenaren heerlijkheid. Die zaak zit er anno nu nog steeds. Zeker op eten werd door mijn ouders niet bezuinigd. Zoals ik al eerder beschreef, had mijn vader altijd dubbele banen. Ook mijn moeder werkte regelmatig bij.
(foto uiterst rechts) Afbeelding 38a
Voetbaltoto formulier uit die jaren
Voetbaltoto formulier uit die jaren
En toen kwam het jaar 1960. Het jaar waarbij mijn vader tezamen met Dick van Toorenburg de voetbalpool wonnen. Veel, heel veel veranderde. Door de gigantische uitmeting in de pers toendertijd, inclusief journaalbeelden, voor zover ik mij herinner, was er zeker in Amsterdam grote herkenning. Met name bij Peeck & Cloppenburg op de Dam, waarbij op de vraag van Dick naar de ‘pakken’ afdeling veel gegniffel viel waar te nemen. Tegenwoordig is dat woord ‘pak’ weer geheel ingeburgerd. Zo zie je maar wat de tijd doet. Zeker in de eerste weken werd met name Dick (te) veel herkend. Eén en ander hield ook in dat al snel door Dick en Sonja trouwplannen werden gesmeed.
Afbeelding 38a